Wydrukuj tę stronę

Formy przynależności

Dobry Pasterz, który daje życie swoje za owce jest doskonałym przykładem apostolskiego ducha służebnego i zapomnienia o samym sobie. Tak jak każdy członek jest świadomy, że jest "sługą nieużytecznym" (Statuty I,3), tak i Instytut nie uważa się za doskonały sam w sobie, ale jest służebnym narzędziem Kościoła. Ten wymóg autentycznego apostolstwa, zakorzenia się w bezgranicznej miłości do tajemnicy Pana naszego Jezusa Chrystusa. Duma i gorliwość apostolska naszych księży będzie tak jak św. Pawła. "oceńcie sami wiedzę, którą posiadam o tajemnicy Chrystusa" (Ef 3,4).

Księża i diakoni

Większość członków Instytutu Dobrego Pasterza stanowią księża. Kapłani, którzy wyrazili wolę wstąpienia do Instytutu oraz klerycy z chwilą przyjęcia święceń diakonatu stają się pełnymi członkami z racji ich pełnej inkardynacji.

Kapłani stowarzyszeni

Instytut posiada także wspópracowników - kapłanów pragnących pomagać w realizacji celów Instytytu i korzystają z jego łask i przywilejów w celu osobistego uświęcenia. Ksia ci, współpracują na mocy porozumienia między własnym przełożonym a Przełożonym Generalnym.

Seminarzyści

Seminarzyści, którzy przebywają w jednym z domów formacyjnych, aż do diakonatu, są członkami tymczasowymi Instytutu. Tuż przed przyjęciem święceń diakonatu są do niego inkardynowani definitywnie.

Bracia

Bracia Instytutu Dobrego Pasterza sa członkami Instytutu poprzez święte więzi trzech prywatnych ślubów (czasowych lub wieczystych): ubóstwa, czystości i posłuszeństwa. Po dwuletniej formacji (postulat i nowicjat) składają profesję, a następnie posługują w różnych placówkach Instytutu. Ich zadaniem jest pomagać kapłanom przez pracę fizyczna, jak rownież uczestnictwo w apostolacie Instytutu (nauka katechizmu, szkoła, zakrystia...). Z racji, że bracia mają bardzo szeroki zakres posług przy ołtarzu, mogą przyjmować niższe święcenia.

 


Eamus et nos, ut moriamur cum eo! J 11,16


Poprzednia strona: Dzieła
Następna strona: Wyższe Seminarium Duchowne Św. Wincentego a Paulo